Omgeving Ojochal

Zondag 9 juli
In Ojochal is wel een internetcafé maar niet in het weekend open! Dat is de reden dat jullie niet eerder iets van ons hebben vernomen.
Vroeg op! 5uur15 zijn we al in de tuin van ´de gelukkige aap´ aan het rondstruinen. Aardig optrekje hebben Anja & Otto hier! 7 uur ontbijt, 8 uur op pad. Voor deze middag 14 uur (na het voetballen of vanwege het getij) hebben we een mangrovetour gereserveerd. Eerst gaan we een stukje de bergen in om te kijken naar een visrestaurant waar we deze avond willen eten. Alleen geopend in het weekend, dus dat komt mooi uit! Die vis moet (mag) je eerst zelf vangen en daarna mag je hem opeten. Het restaurant ligt schitterend het lijkt ons wel wat! Daarna weer in de auto gestapt op geld te tanken in Palma Norte (internetcafé was ook gesloten) en door naar Sierpe. Vanuit Sierpe kun je dagtochten maken naar het Corcovado National Park. Niet dat wij dat wilden, maar wel om eventueel voor een volgend keer te weten waar wij aan toe zouden kunnen zijn! Rond het middaguur een mooi strandje opgezocht. Jullie denken dan aan mooie palmen aan de rand van een parelwit strandje en kristalhelder water. Mooi niet dus! Die palmen waren er wel, de rest moet je je net even anders voorstellen. Donker (bijna zwart) zand, behoorlijke branding dus geen helder water en verder heel veel drijfhout (hele en halve bomen en takken). Ook mooi maar net even anders. Hier onze versgekochte Panaderia waren opgepeuzeld en samen met een vers stukje fruit was dat toch weer erg gezond.
Bij Bar Flotante even staan te wachten op onze afspraak, maar heel kort na twee uur kwam onze boot aangevaren. Eén kapitein en 1 gids, alleen voor ons twee. Drie uur ging die tocht duren. De eerste 5 kwartier waren mooi en ook redelijk interessant, maar kon absoluut niet tippen aan de Mangrovetour die wij op Lankawi hadden. Na 5 kwartier waren wij op het diepste punt in de rivierdelta gekomen, de rivier was hier al aardig smal en de motor werd uitgezet om alle geluiden van het woud goed te kunnen horen. Langzaam dreef de boot met de stroom weer terug naar de riviermonding, het tij was inmiddels gekeerd. Maar dan komt er toch een keer een moment dat de motor gestart moet worden. Een flinke ruk aan het koord, een beetje grote terugslag van de buitenboordmotor, ik weet nog net het langsvliegend handvat van het trekkoord te ontwijken, die met een klein plonsje in het water belandde en natuurlijk gelijk uit het zicht verdween! Het trekkoord was niet meer te benaderen, dus motor starten was een schier onmogelijke opgave. Dus ge kap eraf, gereedsschapskistje erbij en sleutelen! Dat dachten ze! Maar net dat enen sleuteltje ontbrak. Gelukkeig zat er nog een 2 PK hulpmotortje naast de grote en gelukkig wilde die nog wel startenen gelukkig van het eb aan het worden, dus hadden we de stroming mee. In anderhalf uur via de korste weg naar het vertrekpunt, niets meer gezien dus en tot overmaat van ramp begon het ook nog te hozen. Wij kwamen nog net enigszins droog aan wal, maar de kapitein en de gids moesten nog 2 km. tegen de stroom en in een gigantische hoodbui terug naar hun basis.
Door de hevige regen durfden wij het niet meer aan om nog naar ons visrestaurant in de bergen te rijden. Het was niet zo ver (3,8 km precies vanaf de grote weg), maar ´s morgens was de weg al vrij modderig een op enkele plaatsen moeilijk berijdbaar, zelfs met 4 aangedreven wielen. Jammer maar helaas. In plaats daarvan maar het eerste het beste restaurant (bijna) binnengereden. Na het eten lekker een biertje gedronken op de veranda van El Mono Felice.