Droge rivierbedding

Maandag 3 juli. Van Monte Verde naar Rincon de la Vieja. Om 6 uur op, om 7 uur ontbijten, om 8 uur op weg voor onze 9 km afdaling naar Santa Elena. Eerst natuurlijk even een band laten plakken, 20 minuten, $ 2,00. Lijkt weinig maar als je elke 50 km een lekke band hebt loopt het bedrag ook aardig op. Op weg naar ons volgende overnachtingsadres nog even gestopt bij een boertje waar we ook op de heenweg een bak koffie (en fruitmix voor Carmen) hadden gedronken. Dit is een verstandig boertje, heeft een gedeelte van zijn land gebruikt om bloemen en vruchtbomen te planten, hij heeft ook grote plannen voor een eigen sendero (wandelpad) aan te leggen. Ze hebben een coffieshop (koffie, fris, souveniers, lekkere hapjes, geen wiet dus) geopend. Toen wij op de heenweg even bleven kijken kwam hij direct naar buiten om zijn parkeerterrein aan te prijzen, een bordje parking en plaats voor 1 auto. De man was gek op vogels, nam ons direct mee naar zijn uitkijkterras, gooide een boek open met 2000 soorten kolibri´s, gaf ons een verrekijker (alsof wij die nodig hadden, ze vlogen voor onze neuzen af en aan) en bleef maar ratelen over zijn toekomstplannen. Volgens hem was deze stap voor hem de enige mogelijkheid om de hele dag naar de vogels te kunnen kijken. Wij dachten dus dat het een neefje van Chris ( = vriend van vriendin van Carmen en een goede kennis van ons / Chris heeft groene vingers en weet ook alles van vogels ed) moest zijn. Oké op weg naar Liberia. Volgens ons zijn we bij het eerste kruispunt verkeerd gereden, want we belanden in een droge rivierbedding, of iets wat daar sterk op leek. We vonden het wel vreemd dat wij ca 6 km. verderop een richtingaanwijzer zagen, met daarop het volgende dorp. Bleek toch dat we op een doorgaande weg zaten, niet te geloven. Deze keer maar 15 km (in 1 1/2 uur) en daarna uit het niets in één keer gewoon asfalt. Jullie zullen begrijpen dat de adrenaline door ons lijf gierde, 40 km per uur, soms wel 50 of 60. De wereld schoot in een razende vaart aan ons voorbij. Geen tijd meer voor het spotten van vogeltjes (Carmen wil bij elk beest met vleugels stoppen en ze heeft al 2 bandjes van een uur vol met vogeltjes), nu jagen wij als gekken over de TransAmerika route. Ik had een drukke en gevaarlijke verkeersader verwacht maar het was vrij rustig. Overigens liep de temperatuur snel op naar een graadje of 33 en dat waren wij niet echt gewend.
Met ons einddoel in zicht kwamen de donkere wolken al weer tevoorschijn; onweer dus! Buitje was snel voorbij en de hitte ook. Aangenaam temperatuurtje! Laatste 15 km weer over een onverharde weg, die dit keer redelijk meeviel. Aroma de Campo (zo heet het hier) ligt werkelijk schitterend! Onze Belgische gastheer en -dame het het hier prima voor elkaar! Lekker gegeten met zijn allen aan 1 tafel en om 9 uur naar bed. Straks meer over vandaag. Internet is hier denk ik niet snel genoeg voor foto´s, telefoonmodem!