Naar het zuiden

Donderdag 6 juli. Op weg naar Manuel Antonio. Vandaag een lange rit (de langste 320 km. of zoiets).
Vroeg op, om 6:15 uur in het zwembad, 7 uur ontbijt met uitzicht over de zee en het totaal verlaten strand. Hier zijn nog percelen te koop (eigenlijk erfpacht) voor $ 125,00 per vierkante meter, maar met een minimum van 7000 vierkante meter. 8:15 uur op weg. Eerste 75 km. over gravel, met hier en daar een stop in 3 uur. Daarna de beste weg tot nu toe, met de nieuwe brug over een nogal brede rivier. Brug is aangelegd en betaald door Taiwan. Verder naar het zuiden over de Pan Americana. Prima te doen (eigenlijk vallen de wegen best mee!). Om 17:30 uur zijn we dan uiteindelijk in Manuel Antonio, 300 honderd meter van de ingang van het Nationale park. Weer een prachtig complex 100 meter van het strand, de winkeltjes en de restaurants. Vandaag wil Carmen Cevice eten, dit is rauwe vis die 24 uur wordt ingelegd in limoenzuur met rode pepers. Een specialiteit! En heerlijk ook! Dit was alleen het voorgerecht en na het hoofdgerecht (vis voor mij en kip voor Carmen) een paar biertjes en een tropical fruitdrink, zaten wij knap vol! Het mooiste van de avond moest nog komen. Om 19:30 uur barste er een aardig onweer los, het duurde 1 1/2 uur en het is blijven regenen tot vrijdagmorgen, 5 uur.

vrijdag 7 juli. Wij hebben ons verslapen. 6:15 uur wakker geworden, snel aangekleed en via de bakker op weg naar het Nationale park. Toch nog te vroeg, de kassa was nog niet open. Dus waren wij de eersten die het park ingingen, lekker rustig. Aan een strandje ons ontbijt genuttigd en om een uur of 10 kwamen de hordes Amerikanen. De lol (en de rust) was er toen wel vanaf, wat een suffe lui zeg! Allemaal met gids natuurlijk, want het 'oerwoud' is gevaarlijk, daar leven allemaal wilde dieren enzo. Niet dat zij die zien, daarvoor maken ze te veel herrie. Om 11 uur weer 'thuis', even lekker zwemmen in ons vissekommeke, mangootje en meloentje eten en (het is me nu even te warm) internetten in een gekoeld café, met uitzicht op de golven. Morgen gaan wij op weg naar Ojochal, als de weg tenminste berijdbaar is. Er mist al bijna een jaar lang een brug, die in het vorige regenseizoen vernield is en die heeft men nog steeds niet hersteld!
Hierna een poging tot overzetten van foto´s, veel lees- en kijkplezier. Voor de bezorgden onder jullie, wij hebben ons nog geen moment onveilig gevoeld, dus jullie kunnen rustig gaan slapen! Wij maken ons hier totaal geen zorgen, als we de lagartilla´s buiten beschouwing laten (Gekko´s dus en daar is Carmen een beetje panisch van!?).